پنداشتي خرمن هستي ام را به باد فنا داده ام، كه به جرقه اي خاكستر كني؟
  يا كه پنداشتي من عروسك بچگي هاي توام كه فقط تو عاشقش باشي؟
  تو دستان آزمند مرا نديدي كه ملتمساه بسوي تو دراز شده بود
  تو ندانستي كه دستان سرد من جوياي گرمي تپش هاي قلب تو بود
  تو ندانستي كه اشك من در پي سوداي سيه چشمان زيباي تو بود
  يا تو ندانستي كه عشق من، نه هوس كه تجلي روياي وفاي بي رياي تو بود